Het leven van een brandweer vrouw

Ik schrik op van het schelle geluid. Iets waar ik midden in de nacht nooit aan zal wennen. De pieper ligt op het nachtkastje te trillen. Er word gekeken en weer terug gelegd. Brand gebouw is de melding, maar geen dienst. Net als de adrenaline wat is weggeëbd gaat na twee minuten de pieper weer. Brand is opgeschaald naar middelbrand. Manlief springt uit bed, schiet snel iets aan en gaat op weg. ‘Voorzichtig’ roep ik hem na. Een van de kinderen roept ‘dag papa’, nog net voor hij de deur uit gaat roept hij ‘dag liefje’. Ik doe het licht weer uit en besluit verder te gaan slapen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn gedachten zijn te druk met de dagelijkse dingen. Een blik op de klok zegt me dat ik zeker nog drie uur zou moeten slapen. Ik draai me om en probeer het nog eens. Dat het buiten enorm waait en af en toe regent helpt niet echt mee. Dan hoor ik opnieuw sirenes. Omdat mijn man weg is en ik over de mogelijkheden beschik, kijk ik op mijn app om te zien wat het is. Mijn instinct zegt me dat het met deze brand te maken heeft. Een vaag soort buikpijn en een misselijk gevoel steken de kop op. De brand is opgeschaald naar grip 1. Mijn man is daar. Vrienden van mijn man zijn daar. Mannen die ik ook ken, van verhalen, van avonden dat wij brandweer vrouwen er ook zijn. Gezellige avonden voor de ontspanning, voor de waardering en erkenning van deze vrijwillige brandweermensen. Op dit moment vouw ik mijn handen ineen en knijp met mijn ogen als een klein kind dat graag iets wil. Ik vraag mijn dierbare daarboven om goed op mijn man te passen. Dat hij weer veilig thuis komt. Dat hij thuis komt zoals hij ook vertrokken is. De meest vreselijke scenario’s gaan door mijn op tilt geslagen gedachten. Het stemmetje dat zegt dat ik niet zo gek moet doen is ver te zoeken op dit moment. Ik heb een minuutje nodig om tot mezelf te komen. God zijn dank dat de kinderen gewoon doorslapen. Ik luister naar de wind. Geen goede omstandigheden voor een brand. Toch begin ik te kalmeren. Een vertrouwde stem dringt zich steeds meer op de voorgrond. Hij is oké, hij heeft zijn opleiding gehad en is geen “groentje” meer. De oefenavonden die hij trouw bezoekt zijn er niet voor niks. Het komt goed. Het misselijke gevoel verdwijnt niet, net als de vage buikpijn. Ze zijn mijn trouwe kompanen als mijn man er niet is. Het maakt niet uit wat voor een inzet het is, ze zijn er altijd.

Inmiddels is er anderhalf uur verstreken. Ik ben klaarwakker. Ik ben aan het wachten tot hij thuiskomt. Dat kan nog wel even duren. Dat weet ik uit ervaring. Misschien val ik zo nog even in slaap. Bijna begint de nieuwe dag. Het zal over een uurtje licht worden. Ik zou willen dat ik kon slapen. Slapen voor ons beide, want als hij thuiskomt kan hij niet slapen. Niet omdat hij niet moe zal zijn, maar omdat hij moet gaan werken. Mijn man is bij de vrijwillige brandweer en dat houd in dat hij net als zijn meeste brandweer collega’s van dit korps een baan heeft naast de brandweer. Het werk gaat dus door. Gemaakte afspraken moeten nagekomen worden.

Ik zou willen dat hij thuis kwam, zodat ik me geen zorgen meer hoefde te maken. Ik kijk nog eens op mijn app. Al een uur lang geen meldingen meer met betrekking tot dit voorval. Ik ga mijn pen neerleggen en proberen te slapen. We hebben hier samen voor gekozen op het moment dat hij me vroeg ‘zal ik bij de vrijwillige brandweer gaan?’ Al s hij straks thuiskomt wil ik er voor hem zijn. Ik zal luisteren naar zijn verhalen, troost bieden waar nodig. Het zijn serieuze verhalen van echte gebeurtenissen. Ik kan alleen maar hopen op verhalen met een goede afloop. Dat iedereen veilig naar huis is kunnen gaan. Ik kom tot een conclusie. Brandweervrouw ben je ook voor het leven.

Advertenties

11 gedachten over “Het leven van een brandweer vrouw

  1. Ik ben zelf vrijwilliger bij de brandweer, wij gaan weg en beseffen soms te weinig wat wij onze dierbaren aan doen. Dit verhaal geeft maar weer eens aan hoe diep de vrijwillige brandweer in het gezin zit. Hoe blij dat ik en alle vrijwilligers moeten zijn dat er thuis iemand op ons wacht met ons meeleeft en soms het chagrijn en ellende ondergaat als de gebeurtenissen te heftig zijn voor 1 man/vrouw alleen. Heel veel dank hiervoor uit het diepst van mijn hart

    • Beste Ad,
      Ik zou willen dat meer mensen zich bewust waren van onze vrijwilligers. Zowel bij de brandweer als ambulance en politie krijgen ze weinig respect voor wat ze doen. Mensen beseffen niet dat er achter deze vrijwilligers een gewone man of vrouw schuil gaat en dat die gewone man of vrouw vaak ook nog een gezin heeft. Ik ben blij dat ik je door mijn verhaal en gedachten weer bewust heb kunnen maken dat het voor de wederhelft van de brandweermannen/vrouwen ook niet altijd makkelijk is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s