Per ongeluk verliefd

Per ongeluk verliefd

Het gebeurt iedereen wel eens.  Opeens ben je verliefd. Je wilt het niet, maar het gebeurt gewoon.  Niets wat het tegen kan houden. Verschrikkelijk gewoon. Het is mij ook gebeurd. Ik wilde het absoluut niet, maar er was niks meer aan te doen. Ik ben verloren. Hopeloos verloren. Ik sta aan de rand van een afgrond en ik kan alleen nog maar springen. Niemand die me nog kan redden. Ik kan alleen maar hopen dat mijn parachute open zal gaan. Dat ik zal vliegen naar wolken die nog dieper roze zijn dan die waar ik nu al op zit. En ik kan alleen maar hopen dat ik een zachte landing zal maken, want niemand had ooit kunnen bedenken dat dit zou gebeuren. Dat dit mij zou overkomen.

Ik ben Evie Schouten. Ik heb op mijn vijfde gezworen, nadat mijn hart gebroken was, dat ik nooit meer verliefd zou worden. Nu voor het eerst in vijfentwintig jaar voel ik kriebels in mijn buik. En ik ben nog nooit zo bang geweest.

Crazy little thing called love. (Queen) 

Het begin

Augustus 1990

‘Ik zweer plechtig dat ik nooit meer verliefd zal worden en al zeker niet op van die stomme rotjochies als Bart.’ Met tranen in mijn ogen zat ik tegenover Sam, mijn zus. Ze was de enige die overal vanaf wist.  Van begin tot eind. Ze was al bijna acht jaar oud, twee jaar ouder dan ik en ze wist zoveel meer van de liefde.  Zij had al eens hand in hand gezeten met Dirk de Jong. 

Tot een uur geleden was dat ook alles wat ik wilde. Hand in hand zitten met Bart. Nu huilde ik tranen met tuiten en zat ik hand in hand met mijn zus. We waren naar ons eigen strandje gegaan. Of liever gezegd, ik was naar ons strandje gerend en Sam was me achterna gekomen. Ze had alles van een afstandje gezien. Ze had me aangemoedigd om naar hem toe te gaan. Ik had dat gedaan en nu wilde ik dat ik nooit naar haar had geluisterd. Het was verschrikkelijk geweest. Bart had me uitgelachen toen ik zei dat ik van hem hield. Hij had me een stomme malle meid genoemd en hij wilde nooit maar dan ook nooit mijn hand vasthouden. Nooit van zijn hele leven niet. Hij lachte zo hard dat het zeer deed aan mijn oren en vertelde het zijn vriendjes. Die begonnen ook te lachen en te roepen. ‘Evie Schouten is verlie-iefd.’ Ik kreeg de tranen in mijn ogen en ben zo hard als ik kon gaan rennen.

‘Je kunt hem maar beter vergeten Eefje. Hij is een stomme eikel.’ Sam ratelde maar door en ik geloofde alles wat ze zei. Behalve dan dat ze zei dat ik ooit wel weer een leuke jongen zou ontmoeten.  Iemand waar ik verliefd op zou worden en met wie ik misschien wel zou gaan trouwen als ik later groot zou zijn. ‘Zo.’ zei ze terwijl ze de tranen van mijn wangen veegde. ‘ Ik wil nu geen tranen meer zien. Hij is je tranen niet waard.’ Ze glimlachte naar me en ik merkte dat ze goed opgelet had toen mama tante Betsie aan het troosten was geweest. 

Tante Betsie is de zus van mama en moet elke maand getroost worden.  Misschien wordt ze wel elke maand uitgelachen door een stel rotjochies. Dat is eigenlijk helemaal niet leuk en meteen voel ik met haar mee. De tranen wellen weer op in mijn ogen, maar Sam veegt ze weer weg. ‘Nooit meer huilen om een man.’ Zegt ze. Weer hoor ik mama praten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s