Haar doneren?!

Ik kwam van de week op facebook een filmpje tegen van een klein meisje dat haar haren afknipt. Zelf met een grote schaar knipt ze haar mooie lokken af. Ze doet dit nadat ze naar buiten had zitten kijken en iemand aan zag komen. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat de tranen me in de ogen schoten toen ik zag waarom ze dit deed. Vol verwachting en met haar afgeknipte  haren in haar jurk opgevangen staat ze te wachten tot de deur open gaat. Ze heeft een glimlach van oor tot oor. Haar ouders stappen binnen en je ziet ze schrikken en tranen in hun ogen krijgen. Moeders pakt een afgeknipte lok vast. Dan pakt het meisje een pluk haar vast en reikt het naar nog iemand die binnen gekomen is. Een broertje of zusje. Door mijn eigen brandende tranen kan ik niet goed zien of het een jongetje of meisje is. Wat ik wel zie is dat hij/zij geen haar heeft. Ik kan nu niet eens meer zeggen waar het filmpje voor diende. Om ons attend te maken voor kinderen met kanker of om haar te doneren of nog ergens anders voor. Ik weet het niet. Het heeft me in elk geval wel aan het denken gezet. Iedereen van ons heeft op de een of andere manier met kanker te maken. Op wat voor een manier dan ook. De meeste van ons voelen zich dan machteloos. Je kunt niks voor die ene persoon waarvan je houd doen. Niks anders dan er voor ze zijn. Een schouder om op te huilen. Een luisterend oor voor de vele woorden en soms helemaal niks. Stilte. Er gewoon zijn. Je bent er dan gewoon. Machteloos met ontelbare emoties. Helaas heb ik zelf ook zo’n periode meegemaakt en gelukkig kan ik zeggen met een goede afloop. Zo’n filmpje maakt je dan weer eens een keer extra wakker. Zet je aan het denken. Ik zou graag anderen willen helpen, maar hoe? Ik weet het. Er is voor mij maar een goede oplossing. Ik ga mijn haren laten groeien. In ieder geval tot ze 25 cm lang zijn. Dat is namelijk de lengte die het moet hebben wil je het kunnen doneren. Ik hoop dat  ik het aan Haarwensen kan doneren. Die maken pruiken voor kinderen. Er zijn natuurlijk wel wat voorwaarden. Het haar mag niet geblondeerd zijn of met highlights  bewerkt, het moet zacht en soepel aanvoelen en een natuurlijke kleur zijn. Ik ben daar allemaal niet zo bang voor. Blond is niet mijn kleur. Mijn kleur is puur natuur en dat zou het probleem kunnen zijn. De eerste grijze haren zijn al zichtbaar en al heb ik er helemaal geen problemen mee om grijs te worden, ik kan me voorstellen dat kinderen geen grijze pruik willen. Gelukkig  ben ik miet zomaar uit het veld te slaan. Mocht tegen de tijd dat mijn haren de juiste lengte hebben er meer grijze overheersen dan weet ik dat ik de Nederlandse Haarstichting er blij mee kan maken. Die maken pruiken voor vrouwen met borstkanker en zijn ook zeker met grijze haren blij, want die worden zeldzaam gedoneerd. Nou ik kan mijn haren wel kwijt en ik hoop er zeker een kind of volwassene blij mee te kunnen maken. Nu moet het alleen nog zo’n 15 cm langer groeien. Ik ben benieuwd hoe lang dat gaat duren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s